diax30
ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

Τρίτη
30 Νοεμβρίου

Ανδρέου αποστόλου, οσίου Φρουμεντίου

Aitimata

Aitimata

Aitimata

ceramics artΜ’ αρέσουν τα πήλινα έργα της λαϊκής τέχνης. Με γοητεύει ο απλός τους ρυθμός, η απέριττη ομορφιά τους. Όμως, το πήλινο ανθογυάλι, που μου χάρισε με χαρά μια μέρα η Κατερίνα, δεν μου είπε τίποτε… – Άραγε μου είχε πει ποτέ τίποτα και η ίδια η Κατερίνα; Δρόσιζα χρόνια μέσα του τα λουλούδια μου˙ποτέ όμως δεν το έβαζα σε θέση, που να μου στολίζει αληθινά τη σάλα.
 Προχθές το πήλινο βάζο κόντεψε να πέσει και να σπάσει. Το πρόλαβα. Μου φάνηκε λίγο σκονισμένο. Το πήρα, το ξέπλυνα αδιάφορα κάτω από τη βρύση και το ξανάβαλα στην απόμερη γωνιά του. Πριν στραφώ, αυθόρμητα του έριξα μια ματιά. Και – παράξενο – πρώτη φορά το αντίκρυσα σαν ένα πήλινο βάζο, έργο ενός άγνωστου ταπεινού τεχνίτη, που με μεράκι πλάθει, ψήνει και ζωγραφίζει τον πηλό της γης. Θαύμασα με τον εαυτό μου… Πώς βλέπει, αλήθεια, κανείς το κάθε τι!… Τώρα δε μου φάνηκε άκομψο το σχήμα, άτεχνο στην ειδή. Είχε ένα ανοιχτό μπεζ στρογγυλό κορμί “ντεμί-ματ”. Προς τη βάση το στόλιζε μια ανοιχτογάλαζη χοντρή γιρλάντα από γραμμές, που σχημάτιζαν τετράγωνα, που έκλειναν μέσα τους ένα μικρό Χ. Το ταπεινό ανθογυάλι μου φάνηκε ξαφνικά όμορφο. Μου είπε για πρώτη φορά κάτι…
Ο νους μου πάει στην “άχαρη” την Κατερίνα, στον “ανερμάτιστο” θείο Στέλιο, στον “αδιόρθωτο” τον Βλάση… Τόσοι άνθρωποι ζουν γύρω μου καθημερινά χρόνια˙ κι όμως δεν μου έχουν πει τίποτε στην καρδιά. Άνθρωποι της σειράς, ασήμαντες ανθρώπινες μονάδες, χωρίς “την σφραγίδα της δωρεάς”, όπως λένε˙ κι όμως πλάσματα του μεγάλου Δημιουργού – “πήλινα” κι αυτά – κλείνουν στην ψυχή τους μια θεϊκή εικόνα. Και περιμένουν την καινούρια μας ματιά, που θα τους κάνει όλους να μιλήσουν, να μας πουν ένα ανθρώπινο κάτι. Κι ίσως – γιατί όχι; – να μας στολίσουν αληθινά τη “σάλα” της ψυχής!…
Ιάς
Απόσπασμα από το περιοδικό “Η Δράση μας”
Τεύχος Νοεμβρίου 1976

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ